don’t stop ’till reach the goal

วันนี้ก็อ่านบล็อกอีกตามเคย อ่านบทสัมภาษณ์ของคนนั้นคนนี้
จนกระทั่งได้อ่านบทสัมภาษณ์ของพี่คนนึงจากบอร์ด TCC เกี่ยวกับเรื่องช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของเค้า ตอนอ่าน นึกภาพตาม แล้วน้ำตามันจะไหล

มันเป็นคำถามที่เราถามตัวเองมาตลอด ว่าช่วงเวลาไหนเหรอ สำหรับเรา ที่ลำบากสุดๆ
เราหาคำตอบไม่ได้ จนกระทั่งได้อ่านบล็อกวันปีใหม่ปี 2011 บล็อกคุณตาว
http://nokutesu666.exteen.com/20110101/entry

บ้านเราเองก็เหมือนกัน ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ก็ไม่ยากจน แล้วก็สบาย จัดว่าสบายดีเลยแหละสำหรับตอนนี้ พลอยทำให้ลืมอะไรหลายๆอย่างในอดีต และคิดไม่ออกว่าเคยผ่านอะไรมาบ้าง
พ่อกับแม่เราไม่ใช่คนมีฐานะ ตั้งแต่ก่อนแต่งงาน จนกระทั่งได้แต่งงานกัน
ตอนที่คลอดเราออกมาตอนแรกเค้าก็ยังคิดกันว่าเร็วไปที่จะมีลูก แถมมีน้องออกมาปีถัดไปอีก ทั้งที่ตอนนั้นยังตั้งตัวไม่ได้
คือเลี้ยงน่ะเลี้ยงได้แหละ แต่ว่าทั้งพ่อและแม่ก็ต้องลำบากกันทั้งคู่
พ่อต้องตัดความชอบส่วนตัวหลายอย่างทิ้งไป แม่เองก็ด้วย

ทุกวันนี้พ่อเราก็ยังเข้าเว็บดูมอไซค์อยู่ เราเห็นซื้อหนังสือรถมาตั้งแต่สมัยเรายังเล็กมากๆ จนทุกวันนี้ เค้าก็ยังดูอยู่
ที่จริงตอนนี้บ้านเรามีรถยนต์ 2 คันแล้วนะ แต่ว่าไม่มีมอไซค์เท่ๆแบบที่พ่อชอบ เพราะว่ามอไซค์มันแค่เท่ แต่รถยนต์มันคือฟังก์ชั่นสำหรับครอบครัว
ช่วงมัธยม แม่เองก็เคยชอบพูดบ่อยๆเหมือนกัน ว่าอยากได้บาร์บี้หรอ หรือเวลาเรากับน้องอยากได้อะไร ถ้าเค้าหามาให้ได้ เค้าก็จะพยายามหามาให้
แม่บอกว่า ภาพตอนน้องร้องไห้ที่ไม่ได้หุ่นยนต์ตอนเด็ก ติดตาแม่มาก ทั้งที่มันราคาแค่ไม่กี่ร้อย ตอนนั้น แต่แม่กลับซื้อให้ลูกไม่ได้

เรายังจำได้ตอนที่พ่อกับแม่คลุกมะขามใส่ถุงไปขาย (แม่เราเป็นคนเพชรบูรณ์)
จนกระทั่งมันคงไม่คุ้มเหนื่อย บวกกับช่วงนั้นกระแสพิมเสนมาแรง พ่อกับแม่ก็ไปเดินหาพิมเสนมาผสมเอง มาแพค มาขาย
พ่อเองก็เอาไปขายที่ทำงาน แม่ก็ด้วย แต่ก็เหมือนจะไปไม่รอด
เพราะเราจำได้วันนึงเราถามพ่อกับแม่ว่าไม่ผสมแล้วหรอ เค้าก็บอกไม่ทำแล้ว

เราเองก็ได้นิสัยพวกนี้มาบ้าง ไม่รู้ว่าเพราะเป็นพี่คนโตรึเปล่า แต่เรารู้สึกว่าเราต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเอง
ทุกวันลอยกระทงเราต้องไปทำกระทงขาย ตั้งแต่เราอยู่ป.3 จนกระทั่งจบมหาลัยนี่แหละถึงเลิกขาย
เคยทำของทำมือขายที่หน้าหอศิลป์
เคยนั่งขายของที่ตลาดนัด แล้วก็ทำนู่นนี่
เราพยายามจะไม่ขอเงินเค้า อะไรที่อยากได้ เราจะพยายามหาทางให้ได้มันเอง
เวลาเราอยากได้เสื้อผ้า เราก็ต้องหาเงิน เก็บเงินซื้อเอง
อยากเรียนพิเศษ อาจจะขอค่าเรียนเค้าได้ หรือถ้าขอไม่ได้ เราก็ต้องหาหนังสือหรือเข้าเน็ตเพื่อเรียนด้วยตัวเอง

จริงๆแล้วเราเป็นคนที่ชอบเรียนนะ ถึงจะไม่ใช่คนเรียนไม่เก่งก็ตาม เราชอบเวลาได้รู้
เวลาทำแบบทดสอบ แบบฝึก แล้วได้คะแนนเยอะๆ มันรู้สึกเหมือนชนะตัวเอง

เราไม่รู้ว่าเค้าทำอะไรกันมาอีกบ้าง ต้องพยายามมากขนาดไหน แต่ตอนนี้ครอบครัวเราก็อยู่กันได้แบบไม่ต้องขวนขวายขนาดนั้นแล้ว
ยิ่งพอเราเรียนจบ เราก็ไม่ได้ขอเงินเค้าอีกเลย (ยกเว้นค่า imac ที่พ่อช่วยออกอีกสองหมื่น)
ถ้าอยากเรียนพิเศษเพิ่ม เราก็ต้องหาเงินเอง
อย่างตอนนี้ ค่าถ่ายรูป ค่าเรียน ค่านู่นนี่ มันคือเงินที่เราหามาเองและเก็บสะสมทั้งนั้น ภูมิใจนะ

โชคดีด้วยที่เราเป็นคนมีความสนใจหลากหลาย เลยพอมีความรู้ในอะไรหลายๆอย่าง
อย่างภาษาอังกฤษที่ไม่ได้เรียนตั้งแต่ปี 1 เทอม 1 แต่เราก็ยังพออ่านออกพูดได้ และกับอีกหลายๆเรื่อง ที่อะไรที่เราอยากรู้ ถ้าเราสนใจจริงๆ เราก็จะหาทางให้ได้

ก่อนหน้าจะตัดสินใจลาออก แม่เราบอกว่าจริงๆแล้วแม่ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่ เพราะแม่เองก็มีความสุขกับตอนนี้อยู่แล้ว
บ้านเราไม่ลำบาก เรามีงานทำ น้องก็กำลังจะจบและมีงานรองรับแล้ว

แต่ว่า เราอยากทำให้ได้มากกว่านี้ พยายามมากกว่านี้ เราอยากทำบ้านให้พ่อกับแม่อยู่ แล้วก็อยากอยู่ได้ด้วยตัวเองจริงๆ
อยากจะให้ ในสิ่งที่พ่อกับแม่ต้องเสียสละ แล้วเราเอง ก็ได้ด้วย แบบ win-win น่ะ

จะพยายามต่อไปนะ จะไม่หยุด จนกว่าจะไปถึง
สู้ๆนะ ฝ้าย 🙂

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s